Sierraxray έγραψε: ΔΕΝ ταυτίσαμε τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό με τους εκπροσώπους-κληρικούς του (όπως δεν πρέπει να το κάνουμε και για καμία άλλη θρησκεία). Το άν έχουμε πρόβλημα με τους εκπροσώπους δεν δείχνει ότι έχουμε πρόβλημα με τη θρησκεία.
Θα πρέπει να έχουμε μια διάθεση περισσότερο αυτοκριτικής παρά κρίσεως προς όλους και όπως σωστά επισημαίνουμε τυχόν ατοπήματα, το ίδιο να αναδεικνύουμε και εκκλησιατικά πνευματικά αναστήματα. Στο σύνολό του κρίνεται κάποιος.
- π.χ. πάρα πολλά ιδρύματα για την κακοποιημένη-άστεγη μητέρα, κατηχητικές νεανικές συντροφιές, συσσίτια κλπ. ιδρύθηκαν επί του αείμνηστου Χριστόδουλου και 13 μοναστήρια στην Αριζόνα του Φοίνιξ από τον π.Εφραίμ στην εκείθεν ιεραποστολή του. Ίσως θα έπρεπε να γνωρίσουμε τα πράγματα από πιο κοντά. Μια μεγαλύτερη προσέγγιση στην τοπική ενορία μας, θα μας βοηθούσε αρκετά!
Φιλικά,
Νekpap
Θα πρέπει να έχουμε μια διάθεση περισσότερο αυτοκριτικής παρά κρίσεως προς όλους και όπως σωστά επισημαίνουμε τυχόν ατοπήματα, το ίδιο να αναδεικνύουμε και εκκλησιατικά πνευματικά αναστήματα. Στο σύνολό του κρίνεται κάποιος.
Έχεις δίκιο σ'αυτό. Πιθανόν κάποιος να ανοίξει και ένα thread για να προβάλει φιλανθρωπικές κινήσεις της Εκκλησίας που αξίζουν συγχαρητηρίων. Ελπίζω να βρεθούν πράγματα. (χωρίς όμως να καθόμαστε να καταγράφουμε πόσες εκκλησίες χτίστηκαν ή πόσα μοναστήρια επεκτάθηκαν γιατί αυτό δεν είναι έργο.)
Επίσης, την αυτοκριτική που έχουμε κάνει, δεν βγαίνουμε να την ποστάρουμε στο φόρουμ. Αντιθέτως, σε ένα πλαίσιο (πχ εκκλησία-πολιτικός κόσμος κλπ)που απαρτίζεται από πολλά άτομα και μάλιστα που δρα υπέρ ή κατά μας (άμεσα-οικονομικά ή έμμεσα-πολιτισμικά), νομίζω ότι μπορούμε να του αλλάξουμε τα πετρέλαια στην κριτική. (Δεν τα δημοσιεύσαμε σε περιοδικά για να κάνουμε δυσφήμιση, τα σχολιάζουμε σε φόρουμ και νομίζω ότι είναι θεμιτό, ούτε δημοσιεύσαμε καμιά ψευδή πληροφορία, αλλά παραθέσαμε μια πληροφορία δημοσιευμένη από άλλον και την σχολιάζουμε).
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Sierraxray την 27 Οκτ 2008, 14:25, έχει επεξεργασθεί 3 φορές συνολικά.
το θεμα ειναι οτι πρεπει να κανουμε κατι που εχει υποθει εδω και πολλα χρονια...
"κανετε οτι σας λενε.. μην κανετε οτι κανουν.."
στα λογια ολοι οι ιερεις ειναι καλοι... στις πραξεις τα χαλανε...
Όπως και οι περισσότεροι εδώ
-δεν συμπαθώ τους παπάδες
-εκνευρίζομαι να βλέπω τον μυθικό πλούτο της εκκλησίας
-εκνευρίζομαι για τον τρόπο διαχείρησης του, κλπ κλπ
ΑΛΛΑ
Αγαπητοί μου, και το είπε κάποιος νωρίτερα, όταν πλησιάζει η ώρα της αναπαύσεως εις τόπον χλοερό τα κριτήρια μας θα είναι τελείως διαφορετικά.
Πιθανολογώ κι εγώ ο ίδιος τότε θα γίνω υπέρμαχος της εκκλησίας γιατί θα πλησιάζει η ώρα μου.
Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.Είναι ο ανρθώπινος τρόπος σκέψης και δεν θα αλλάξει.Είναι ο φόβος του αγνώστου και του μετά.
Και ούτε θα αλλάξει η εικόνα της εκκλησίας.
Έτσι λειτούργησε για χιλιάδες χρόνια (πλούτη,ίντριγκες,εκβιασμοί αν ανατρέξετε στην Ιστορία) και έτσι θα συνεχίσει να γίνεται όσο και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε.
1)ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ.
2)ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΠΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΠΙΛΟΤΑΡΕΣ ΜΟΥ
Οχι βρε παναγιωτη γιατι να το κλειδωσεις? Εδω γινεται αντιπαραθεση αποψεων και θα το κλειδωσουμε? Λες και χωριζουμε δικια μας πιτα...
Εις απαντησην στον nekpap δεν αμφιβαλλει κανεις οτι ο αποθανων Αρχιεπισκοπος εκανε ενα α εργο. Εδω θα ιδρυε και μουσειο με το ονομα του. Το θεμα που με απασχολει εμενα ομως ειναι ο ιδιος δεν ηταν ανεξαρτητος χρηματων...Προσωπικα πηγαινα πολυ τον αποθανων μεχρι που αντιληφθηκα οτι νοιαζεται για το χαλιφατο του, δλδ την εκκλησια την ελλαδικη κ πως θα μπορει μονος να κανει κουμαντο σε ολα. Εδω προσπαθησε να απεξαρτησει την ελλαδικη εκκλησια απο το Φαναρι που ειναι η μητερα της Ορθοδοξιας. Απο τοτε λοιπον που ο αποθανων ηρθε σε συγκρουση με τον Οικουμενικο Πατριαρχη πραγματικα αντιστραφηκε η αποψη μου κατα 180 μοιρες.
Και μαλιστα κατεληξα να διαβασω το βιογραφικο του Οικουμενικου και απο τοτε ειμαι μεγαλος φαν του Βαρθολομαιου του Β', ενος ανθρωπου πολυ μπροστα για την εποχη του.
Jester
A good pilot is compelled to always evaluate what's happened, so he can apply what he's learned.
[marq=left]:m2k:.......:f16:[/marq]
Ο Ελληνας ειναι ταυτισμενος με την Εκκλησια και αυτο ειναι το ουσιαστικο που μας ενωνει σαν Ελληνες και τωρα και στα παλαιοτερα χρονια. Ολοι μας, αλλος περισσοτερο αλλος λιγοτερο, αποδεχεται οτι στη δυσκολη στιγμη θα ζητησει βοηθεια απο το Θεο. Το θεμα ειναι οτι η εκκλησια σε αναγκαζει να ζητησεις αυτη τη βοηθεια μεσω ατζεντη που καταληγει να ειναι ο κληρος.
Αυτο που σχολιαζουμε ειναι η εκκλησια και ο τροπος με τον οποιο λειτουργει.
ΥΓ: Πρεπει να τονισουμε οτι δεν ειναι ολοι οι κληρικοι ιδιοι. Υπαρχουν, ΕΥΤΥΧΩΣ, και καποιοι που επιτελουν εργο. Μιλαμε για την πλειοψηφια.
Σήμερα διάβασα κάτι που δεν γνώριζα και θυμήθηκα το post σου kovamaniac γιαυτό και το αναρτώ εδώ να το δούμε όλοι και να το κρίνουμε. Εγώ δεν έχω τόσο βαθιά γνώση από την Παλιά και Καινή Διαθήκη
NVG, EEGS, LCOS, ICP και DED!! συνελθετε!!!!!!
στο θεμα τωρα..
το μονο που με εκνευριζει ειναι οτι ενω διακινουνται τοσα εκατομυρια (και στην εκκλησια και στους πολιτικους..)
ενω ψηφιζουν νομοσχεδια για τις αυξισεις στην "βουλευτικη αποζιμιωση" τους (οι μεν) και
εχει τεραστια περιουσια (η δε) κανεις μα κανεις, δεν κοβει απο τον μισθο του για να δωσει στον λαο που (οπως λενε οι ιδιοι) πιναει και δεν εχει φραγκα!!
Από την κυριακάτικη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ένα σχετικό άρθρο που λέει πολλά
MONIMEΣ ΣTHΛEΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 30-11-08
Η εις κόσμον κάθοδος του πατέρα Εφραίμ
Tου Νικου Γ. Ξυδακη
Η επικείμενη παραίτηση του αρχιμανδρίτη Εφραίμ, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, μετά τη συνάντησή του με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο, πνευματικό επόπτη του Αγίου Ορους, είναι μια δραματική, καίτοι αναμενόμενη, πράξη· κορυφαίο επεισόδιο στο ντοστογιεφσκικό δράμα που ξετυλίγεται εδώ και καιρό.
Ο π. Εφραίμ είναι ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής του δράματος. Είναι ο άνθρωπος που έδωσε όρκο ακτημοσύνης και ταπείνωσης, που έλαβε το αγγελικό σχήμα του μοναχού, και ως μοναχός προσευχήθηκε, τυραννίστηκε, υψώθηκε, ταπεινώθηκε, εξουσίασε, περηφανεύτηκε, ξεγελάστηκε, ξεγέλασε, συναλλάχτηκε, αμάρτησε, συντρίφτηκε.
Τώρα, αυτός ο μοναχός, ο ταμένος στην προσευχή, τη νηστεία, την αγρυπνία και την υπακοή, σύρεται από την ερημία του ενώπιον του πλήθους, δικάζεται νυχθημερόν από τα μήντια, λογοδοτεί στην κοσμική εξουσία, λιθοβολείται και σταυρώνεται. Γιατί; Δεν μπορούμε να τον δικάσουμε εμείς, ο σκληρότερος δικαστής είναι η συνείδησή του, τα μάτια των αδελφών του μοναχών στο Βατοπέδι και στο Ορος. Ομως τολμώ να πω: λιθοβολείται διότι ξέχασε ότι είναι μοναχός, ξέχασε τους βαρείς όρκους του, ξέχασε την ταπείνωση και την υπακοή, μέθυσε με την εξουσία που του έδιναν το χρήμα και οι διασυνδέσεις, ο συναγελασμός με τις πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ. Μέθυσε, παραφέρθηκε, έγινε άλλος· ο Συναξαριστής θα περιέγραφε: κατελήφθη από ακάθαρτο πνεύμα. Πράγματι, όπως οι δαίμονες πειράζουν τους αθλητές της αρετής στην έρημο, έτσι κι εδώ: ο μοναχός εξήλθε στην κοσμική έρημο, στην έρημο του χρήματος και της εξουσίας, στις πίστες του power game, κι εκεί η εξάρτυσή του απεδείχθη ανύπαρκτη.
Κατελήφθη ολοσχερώς από τον κόσμο. Ποιον κόσμο; Οχι τον κόσμο των τυραννισμένων, των απόκληρων, των αγωνιστών, των ονειροπόλων, των αγαπώντων και καρποφορούντων και κοπιώντων και ψαλλόντων – αλλά από τον κόσμο των άπληστων και των αλαζόνων, τον κόσμο των πολιτικών ελαστικής συνείδησης, τον κόσμο των πλουσίων που εξαγοράζουν ανομήματα με δωρεές. Σε αυτό το πεδίο τούς κανόνες δεν τους ορίζει ο μοναχός, αλλά ο δικολάβος, ο οικονομοτεχνικός σύμβουλος, ο διαχειριστής της off shore, ο μιλημένος κρατικός λειτουργός, ο οπισθόβουλος πολιτικός, ο ευλαβούμενος μπίζνεσμαν. Σε αυτό το πεδίο ο μοναχός θα χάσει, όσο κι αν παριστάνει τον έξυπνο, όσο έξυπνος κι αν είναι: δεν χάνει χρήματα, αλλά χάνει την ψυχή του, την αυτοεκτίμηση, την πίστη των αδελφών του. Αυτό έχασε ο π. Εφραίμ.
Ο Εφραίμ βούλιαξε στη συγχρονία, στην τρέλα του Καιρού: στην με κάθε τίμημα ανάπτυξη, στον με κάθε τίμημα προσπορισμό υλικής ισχύος. Πιστεύω ότι το έκανε προς χάριν του μοναστηριού· αυτό όμως δεν τον δικαιώνει, απεναντίας, τον δείχνει μωρό και επιλήσμονα της παραδόσεως την οποία έχει ταχθεί να προασπίζει. Η παράδοσή του είναι ο μακρύς χρόνος, όχι ο επιπολής εκσυγχρονισμός· παράδοσή του είναι η πνευματική ανασυγκρότηση, όχι η διαρκής ανοικοδόμηση· παράδοσή του είναι η άθληση του πνεύματος, όχι η απληστία.
Υπό μία έννοια, ο μοναχός Εφραίμ εξέφρασε την εκσυγχρονιστική μανία των Ελλήνων στις δεκαετίες 1990 και 2000, δηλαδή ακριβώς τα δεκαοκτώ χρόνια που ήταν ηγούμενος. Πίστεψε πως ήταν εργολάβος και χρηματιστής, διαρκές ντάρλινγκ των δικηγόρων και των πολιτικών. Πίστεψε τυφλά στην υλικοτεχνική πρόοδο, στη σώρευση ισχύος και χρήματος, στα κονδύλια, στα πρότζεκτ και στα μάστερ πλαν, στην αχαλίνωτη ανάπτυξη: Προς τα πού; Μέχρι πού;
Και λησμόνησε τη θέση του, την αποστολή του, την παράδοση. Αλλά εγκαταλείποντας την παράδοση, την ήδη κλονισμένη, εγκαταλείπει κάθε δυνατότητα νομιμοποίησης, αυτοπροσδιορισμού, προσανατολισμού στον χρόνο – μάλιστα προς τον έσχατο χρόνο. Οσο βυθίζεται στον χρόνο του χρήματος και των πολιτικών, τόσο βαθύτερα βυθίζεται στην απώλεια. Τι είναι ο μοναχός έξω από την παράδοσή του; Ενα τίποτε, ένας ψευδονεωτεριστής. Η παράδοση για να παραμείνει ζωντανή, απαιτεί γέφυρες, θεμέλια, όχι ψιμύθια νεωτερισμών.
Ισως στη σκέψη του πατρός Εφραίμ, η παλαίφατος Μονή Βατοπεδίου, δεύτερη τη τάξει στην αθωνική πολιτεία, να ζει ακόμη στον Μεσαίωνα, όταν το παν υπήρχε υπό τη Θεία Πρόνοια, και τα μοναστήρια κατείχαν απέραντες περιουσίες και ευημερούσαν υπό τη σκέπη ηγεμόνων, βασιλέων και αυτοκρατόρων. Ο αναχρονισμός του έχει κάποιο αντίκρισμα στο σήμερα, στη μετανεωτερική φεουδαρχία του χρήματος και των εταιρειών. Αλλά ώς εκεί· δεν επικρατούν μόνο οι νεοφεουδάρχες, λειτουργούν επίσης, με κάποιους τρόπους, ο δημόσιος έλεγχος, ο κοινωνικός έλεγχος, η κριτική. Το είπαμε όμως ήδη: Ο π. Εφραίμ, συνομιλώντας με τη φεουδαρχία, νόμισε ότι αυτός είναι ο κόσμος...
Τώρα, ειρωνικά και εξοργιστικά, τον δικάζουν αυτοί που τον υπέθαλπαν. Τον αποκηρύσσουν όσοι του φιλούσαν το χέρι. Οι πρώην αγιογδύτες και θεομπαίχτες τώρα υποδύονται τους ρεπουμπλικάνους και τους καρμπονάρους. Και τον καταδικάζουν δεσποτάδες και πατριαρχικές αρχές, που επί αιώνες πορεύτηκαν με συναλλαγές χρήματος, με αλισβερίσια εξουσίας, με εξαγορές αμαρτιών, με αγοραπωλησίες τίτλων και οφικίων. Οχι μόνο έτσι, αλλά και έτσι. Ας πούμε, είναι η εκδίκηση των επισκόπων-πριγκίπων κατά των αυτοδιοίκητων καλογέρων που διεκδίκησαν ισχύ και επιρροή.
Η πτώση του π. Εφραίμ από την ηγουμενία είναι η κάθαρσή του, δεν είναι η τιμωρία του. Εχει την ευκαιρία να είναι αυτό που διάλεξε: καλόγερος. Να ταπεινωθεί, να κλάψει και να προσευχηθεί σαν τον Δαβίδ: Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι.
Το δράμα μπορεί να αποβεί πολλαπλώς ωφέλιμο για όλη την αγιορείτικη κοινότητα: να ξαναδούν τα όρια του εκσυγχρονισμού, να ξαναδούν τον ρόλο τους στην αναγεννημένη παράδοση, να ξαναβρούν τον ησυχασμό. Προπάντων, να αναζητήσουν τον κόσμο: των καρποφορούντων και κοπιώντων και ψαλλόντων και του περιεστώτος λαού...
HAF525[/marq]
