Είναι Νόμιμο ;
Συντονιστής: Διαχείριση
Είναι Νόμιμο ;
Είναι Νόμιμο ; ..... Να έχεις έναν τραπεζικό λογαριασμό ανενεργό με κάπου στα 4 ευρώ μέσα, και η τράπεζα να σου παίρνει τα 2 ευρώ ως έξοδα διατήρησης του ανενεργού λογιαριασμού ;
e-HAF Admin
To ότι τους υπογράφεις δεν σημαίνει ότι τους αποδέχεσαι. Σημαίνει ότι έχεις λάβει γνώση αυτών και δεσμεύεσαι από αυτούς αν είναι νόμιμοι. Αυτές είναι συμβάσεις προσχώρησης και ο καταναλωτής προστατεύεται με πολλούς τρόπους. Άλλωστε μερικές δεκάδες από αυτούς τους όρους έχουν κριθεί παράνομοι από τα δικαστήρια.
Φυσικά σημαίνει ότι τους αποδέχεσαι, εκτός αν έχεις συμπληρώσει το γνωστό "Με πάσαν επιφύλαξιν κάθε νομίμου δικαιώματος". Αλλιώς τους δέχεσαι "ανεπιφύλακτα"...GrRhino έγραψε:To ότι τους υπογράφεις δεν σημαίνει ότι τους αποδέχεσαι.
[...]
Άλλωστε μερικές δεκάδες από αυτούς τους όρους έχουν κριθεί παράνομοι από τα δικαστήρια.
Αλλά και παράνομοι να κριθούν από τα δικαστήρια, αυτό δε σημαίνει ότι αυτόματα είσαι καλυμμένος. Σε πολλές περιπτώσεις τα κέρδη από τις "παράνομες" συμβάσεις είναι μεγαλύτερα από τα τυχόν πρόστιμα και ειδικά οι ελληνικές επιχειρήσεις βασίζονται στις χρονοβόρες διαδικασίες επιδίκασης τέτοιων υποθέσεων για να το εκμεταλλευτούν όσο γίνεται περισσότερο.
Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κινηθείς δικαστικά ειδικά για την περίπτωσή σου, αλλά πες μου πόσο σε συμφέρει αυτό. Σε αυτό βασίζονται οι επιχειρήσεις...
Τρανό παράδειγμα (και πρόσφατο από τη διαδικασία με τα μοιρόσημα) είναι οι χρεώσεις 1,20€ (ή παραπάνω σε κάποιες τράπεζες) για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου. Πόσα χρόνια έχει που έχουμε ακούσει ότι έχουν κριθεί παράνομες οι εν λόγω χρεώσεις, παρόλα αυτά συνεχίζουν να υφίστανται; Ή οι χρεώσεις για αποστολή εμβάσματος εντός ΕΕ; Η κοινοτική οδηγία/νομοθεσία είναι τα έξοδα να είναι ίδια για συναλλαγές εντός ευροζώνης είτε πρόκειται για εντός συνόρων είτε για εκτός. Για πήγαινε σε τράπεζα να στείλεις έμβασμα στην ΕΕ... αν δε σου χρεώσουν το λιγότερο 12-17€, εμένα σφύρα μου κλέφτικα.
H ερώτηση ήταν αν είναι νόμιμο. Η απάντηση σου ήταν ότι είναι επειδή γράφεται στους Γενικούς Όρους Συναλλαγής που έχεις ήδη αποδεχτεί. Εγώ απλά επισήμανα ότι στους ΓΟΣ περιλαμβάνονται και παράνομοι όροι και ότι ως τέτοιοι έχουν κριθεί από τα δικαστήρια. Από εκεί και πέρα το πως το αντιμετωπίζει ο καθένας είναι προσωπικό του θέμα.
Το θέμα επίσης των δικαστηριακών αποφάσεων και της μικρής έκτασης του δεδικασμένου αυτών (μόνο μεταξύ του προσφεύγοντος και της συγκεκριμένης τράπεζας) λύθηκε με υπουργική απόφαση στα τέλη Ιουνίου 2008. Κατά αυτής προσέφυγαν ενώπιον του ΣτΕ οι τράπεζες και πρόσφατα εκδόθηκε απορριπτική απόφαση επί της προσφυγής τους. Κατά συνέπεια, υπάρχει "νόμος" του κράτους που απαγορεύει πολλές από τις χρεώσεις των Τραπεζών κι όχι μόνο δικαστικές αποφάσεις.
Tράβα πες το στις τράπεζες αυτό, να δούμε τί θα σου πούνε...
ή καλύτερα, πήγαινε να κάνεις συναλλαγή και αρνήσου να πληρώσεις τις "παράνομες" προμήθειες.
Κατά το "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη"
έτσι και
"Νόμος είναι το συμφέρον του κρατούντος"
και έλα πες μου εσύ ότι δεν κυβερνάνε οι τράπεζες αυτόν τον τόπο (και τον κόσμο).
Ναι, μπορεί να είναι παράνομες οι χρεώσεις (δε γνωρίζω με τί κριτήρια κρίνονται παράνομες, μπορεί και να μην είναι, δεν ξέρω πραγματικά). Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις ΤΙΠΟΤΑ για αυτό (εκτός αν σου περισσεύουν χρήματα και ελεύθερος χρόνος για τρεχάματα).
Από τη στιγμή όμως που οι εν λόγω χρεώσεις υφίστανται, ζουν και βασιλεύουν ακόμα και ενάντια σε "νόμο" του κράτους, κάθε περαιτέρω συζήτηση δεν έχει νόημα, εκτός αν αισθάνεσαι ηθικά ικανοποιημένος αν σου πουν "ναι, είναι παράνομες".
Και προς Θεού, δεν είμαι υπέρ αυτών των χρεώσεων (και οποιονδήποτε χρεώσεων, εν γένει
)! Απλά το ζω κάθε μέρα στη δουλειά μου, που οι συναλασσόμενοι πληρώνουν τις εν λόγω χρεώσεις και μερικοί τολμούν να ξεστομίσουν "μα, δεν έχουν κριθεί παράνομες;" και η απάντηση που δίνουμε είναι "δεν μας έχει σταλεί σχετική εγκύκλιος".
Πάντως αν κάποιος μπορεί να μας ενημερώσει σύμφωνα με ποιο νόμο (αρ.) έχουν κριθεί παράνομες οι χρεώσεις, τότε ίσως αποκτήσει κάποιο νόημα η κουβέντα μας...
ή καλύτερα, πήγαινε να κάνεις συναλλαγή και αρνήσου να πληρώσεις τις "παράνομες" προμήθειες.
Κατά το "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη"
έτσι και
"Νόμος είναι το συμφέρον του κρατούντος"
και έλα πες μου εσύ ότι δεν κυβερνάνε οι τράπεζες αυτόν τον τόπο (και τον κόσμο).
Ναι, μπορεί να είναι παράνομες οι χρεώσεις (δε γνωρίζω με τί κριτήρια κρίνονται παράνομες, μπορεί και να μην είναι, δεν ξέρω πραγματικά). Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις ΤΙΠΟΤΑ για αυτό (εκτός αν σου περισσεύουν χρήματα και ελεύθερος χρόνος για τρεχάματα).
Από τη στιγμή όμως που οι εν λόγω χρεώσεις υφίστανται, ζουν και βασιλεύουν ακόμα και ενάντια σε "νόμο" του κράτους, κάθε περαιτέρω συζήτηση δεν έχει νόημα, εκτός αν αισθάνεσαι ηθικά ικανοποιημένος αν σου πουν "ναι, είναι παράνομες".
Και προς Θεού, δεν είμαι υπέρ αυτών των χρεώσεων (και οποιονδήποτε χρεώσεων, εν γένει
)! Απλά το ζω κάθε μέρα στη δουλειά μου, που οι συναλασσόμενοι πληρώνουν τις εν λόγω χρεώσεις και μερικοί τολμούν να ξεστομίσουν "μα, δεν έχουν κριθεί παράνομες;" και η απάντηση που δίνουμε είναι "δεν μας έχει σταλεί σχετική εγκύκλιος".Πάντως αν κάποιος μπορεί να μας ενημερώσει σύμφωνα με ποιο νόμο (αρ.) έχουν κριθεί παράνομες οι χρεώσεις, τότε ίσως αποκτήσει κάποιο νόημα η κουβέντα μας...
Έχω διαμαρτυρηθεί σε τράπεζα για παράνομη προμήθεια και μου έχει επιστραφεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις καταναλωτική συνείδηση.
Αυτό που συζητάμε είναι παράνομο με βάση το 3α της ανωτέρω υπουργικής απόφασης.Αριθμ. Ζ1 - 798 ΦΕΚ Β 1353/11.07.2008
Απαγόρευση αναγραφής Γενικών Όρων Συναλλαγών που έχουν κριθεί καταχρηστικοί
με αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις.
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Έχοντας υπόψη:
Τις διατάξεις:
1. Του άρθρου 90 του Κώδικα νομοθεσίας για την Κυβέρνηση και τα κυβερνητικά
όργανα, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του π.δ. 63/2005 (ΦΕΚ 98/Α'/2005)
"Κωδικοποίηση της Νομοθεσίας για την Κυβέρνηση και τα Κυβερνητικά Όργανα".
2. Του άρθρου 13 παρ. 21 του ν. 3587/2007 (ΦΕΚ 152/Α'/10.7.2007)
"Τροποποίηση και συμπλήρωση του ν. 2251/1994 "Προστασία των Καταναλωτών",
όπως ισχύει, -Ενσωμάτωση της οδηγίας 2005/29 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και
του Συμβουλίου (ΕΕ L149)".
3. Του άρθρου 2 του ν. 2251/1994 (ΦΕΚ 191/Α'/1994) "Προστασία των
Καταναλωτών", όπως ισχύει.
4. Του π.δ. 397/1998 "Οργανισμός του Υπουργείου Εμπορίου", όπως
τροποποιήθηκε και ισχύει.
5. Του π.δ. 27/1996 "Συγχώνευση των Υπουργείων Τουρισμού, Βιομηχανίας-
Ενέργειας και Τεχνολογίας και Εμπορίου στο Υπουργείο Ανάπτυξης" (ΦΕΚ
19/Α'/1.2.1996), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει μετά την έκδοση του π.δ.
122/2004 (ΦΕΚ 85/ Α/17.3.2004).
6. Του π.δ. 59/1996 "Σύσταση Γενικής Γραμματείας Εμπορίου στο Υπουργείο
Ανάπτυξης και καθορισμός των αρμοδιοτήτων της" (ΦΕΚ 51/Α'/18.3.1996).
7. Του π.δ. 197/1997 "Σύσταση Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή και καθορισμός
των αρμοδιοτήτων της" (ΦΕΚ 156/ Α/30.7.1997).
8. Του π.δ. 206/2007 "Διορισμός Υπουργών και Υφυπουργών" (ΦΕΚ
232/Α719.9.2007).
9. Τις αποφάσεις υπ' αριθμ. 430/2005 και 1219/2001 του Αρείου Πάγου,
5253/2003, και 6291/2000 του Εφετείου Αθηνών καθώς και 1119/2002 και
1208/1998 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, οι οποίες έχουν καταστεί
αμετάκλητες, καθώς και την απόφαση υπ' αριθμ. 961/2007 του Πολυμελούς
Πρωτοδικείου Αθηνών, στο μέρος που έχει καταστεί αμετάκλητη.
10. Το γεγονός ότι οι συνέπειες του δεδικασμένου των ανωτέρω αποφάσεων έχουν
ευρύτερο δημόσιο ενδιαφέρον για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς και την
προστασία των καταναλωτών.
11. Το γεγονός ότι από τις διατάξεις της παρούσας δεν προκαλείται δαπάνη σε
βάρος του κρατικού προϋπολογισμού, αποφασίζουμε:
Αρθρο ΜΟΝΟ
Την απαγόρευση αναγραφής των Γενικών Όρων Συναλλαγών που έχουν κριθεί ως
καταχρηστικοί με αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις επί αγωγών ενώσεων
καταναλωτών, σε συμβάσεις που συνάπτουν τα Πιστωτικά Ιδρύματα με τους
καταναλωτές, ως ακολούθως:
1) Σε συμβάσεις στεγαστικών δανείων κυμαινόμενου επιτοκίου:
α) όρος που προβλέπει την είσπραξη από το Πιστωτικό Ίδρυμα εξόδων
"χρηματοδότησης", "προέγκρισης δανείου", ή "εξέτασης αιτήματος δανείου",
κλιμακούμενων ανάλογα με το ποσόν του δανείου,
β) όρος που προβλέπει την επιβολή ποσού "προμήθειας" ή "εξόδων φακέλου",
γ) όρος που προβλέπει ότι σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής εκ μέρους του
καταναλωτή οποιασδήποτε δόσης, ή μέρους αυτής, ή των τόκων, ή των εξόδων το
Πιστωτικό`Ιδρυμα δύναται να καταγγείλει την σύμβαση δανείου και να ζητήσει
το σύνολο του ανεξόφλητου ποσού μαζί με τους αναλογούντες τόκους
υπερημερίας.
δ) όρος που προβλέπει ως πρόσθετη ασφάλεια την εκχώρηση και μεταβίβαση στο
Πιστωτικό Ιδρυμα των μισθωμάτων επί εκμισθωμένου από τον καταναλωτή
ακινήτου, εφόσον το Πιστωτικό ΄Ιδρυμα απαιτεί επιπλέον από τον καταναλωτή να
εγγράψει υπέρ αυτού προσημείωση υποθήκης για ποσό που υπερκαλύπτει το ύψος
του δανείου, να διατηρεί το ακίνητο ασφαλισμένο με δικαιούχο του
ασφαλίσματος το ίδιο το Πιστωτικό ίδρυμα και να συνυπογράψει τη σύμβαση
δανείου ως εγγυητής τρίτο πρόσωπο,
ε) όρος που προβλέπει την παραίτηση του εγγυητή από τα ευεργετήματα και τις
ενστάσεις που του αναγνωρίζουν τα άρθρα 862 - 868 Α.Κ., όπως εκάστοτε
ισχύουν,
στ) όρος που προβλέπει υπολογισμό των τόκων με βάση έτος 360 ημερών αντί του
ημερολογιακού έτους,
ζ) όρος που προβλέπει ότι σε περίπτωση πρόωρης εξόφλησης μερικώς ή ολικώς
του κεφαλαίου του δανείου, η οποία πραγματοποιείται μετά τον πρώτο χρόνο
σύναψης της σύμβασης και εφόσον δεν υπάρχει καθυστέρηση οφειλής, ο
καταναλωτής θα καταβάλει ως αποζημίωση στο Πιστωτικό Ιδρυμα ποσό ίσο με
ποσοστό επί του κεφαλαίου που καταβάλλεται πρόωρα, ή τόκους ορισμένων μηνών
επί του κεφαλαίου αυτού.
Επίσης, κάθε όρος που εξαρτά την άσκηση του προαναφερόμενου δικαιώματος
πρόωρης εξόφλησης από οποιοδήποτε αντάλλαγμα.
2) Σε συμβάσεις χορήγησης πιστωτικών καρτών:
α) όρος που προβλέπει στις περιπτώσεις ανάληψης μετρητών την καταβολή
προμήθειας στο Πιστωτικό Ιδρυμα,
β) όρος που προβλέπει ότι ο συμβατικός τόκος με τον οποίο θα χρεώνεται ο
λογαριασμός του κατόχου πιστωτικής κάρτας στις περιπτώσεις τμηματικών
εξοφλήσεων (καταβολών σε δόσεις) μπορεί να μεταβάλλεται από το Πιστωτικό
ίδρυμα, χωρίς να καθορίζονται κριτήρια ειδικά εκ των προτέρων, ορισμένα και
εύλογα για τον καταναλωτή,
γ) όρος που προβλέπει την αποκλειστική αρμοδιότητα δικαστηρίων συγκεκριμένης
πόλης για την επίλυση διαφορών που θα προκύπτουν από την σύμβαση μεταξύ
Πιστωτικού Ιδρύματος και καταναλωτή,
δ) όρος που προβλέπει ότι αν, εντός συγκεκριμένης ταχθείσας από το
Πιστωτικό`Ιδρυμα προθεσμίας από την λήψη του Μηνιαίου Λογαριασμού (ή και
άλλης ειδοποίησης οποτεδήποτε, για την πληρωμή οφειλής σχετικής με την
κάρτα) ο κάτοχος ή ο συνοφειλέτης δεν αμφισβητήσει το σύνολο του ποσού και
δεν προτείνει τις βάσιμες αντιρρήσεις του, λογίζεται ότι αποδέχθηκε όλες τις
εγγραφές που έγιναν καθώς και το χρεωστικό του υπόλοιπο και δεν έχει πλέον
το δικαίωμα να το αμφισβητήσει,
ε) όρος που προβλέπει ότι το Πιστωτικό`Ιδρυμα δύναται να καταγγείλει
οποτεδήποτε, χωρίς προειδοποίηση ή αιτιολόγηση τη σύμβαση πίστωσης με τον
κάτοχο (ή και να απαγορεύσει οποιαδήποτε χρήση της κάρτας) καθώς και να
τροποποιεί μονομερώς οποιοδήποτε όρο της σύμβασης,
στ) όρος που προβλέπει την επιβάρυνση του καταναλωτή με ποσό προμήθειας ή
εξόδων για την χορήγηση από το Πιστωτικό Ίδρυμα βεβαίωσης οφειλών,
ζ) όρος που προβλέπει την αναπροσαρμογή του ύψους της ετήσιας συνδρομής
πιστωτικής κάρτας, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση του κατόχου της.
3) Σε συμβάσεις λογαριασμού καταθέσεως:
α) όρος που προβλέπει ότι το Πιστωτικό`Ιδρυμα επιβάλλει κατά την κρίση του
οποτεδήποτε έξοδα κίνησης σε κάθε λογαριασμό κατάθεσης για την περίπτωση που
δεν παρουσιάζει υπόλοιπο ανώτερο από το κατώτατο όριο που θα καθορίζει κάθε
φορά το ίδιο για το αντίστοιχο είδος λογαριασμού.
Η απαγόρευση χρήσης των παραπάνω όρων περιλαμβάνει και τροποποιημένες
διατυπώσεις ή συναφείς χαρακτηρισμούς που δεν αναιρούν ωστόσο το στίγμα της
καταχρηστικότητας.
Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Αθήνα, 25 Ιουνίου 2008
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΩΛΙΑΣ
Δυστυχώς αυτό που συζητάμε δεν εμπίπτει στο 3α... γιατί πολύ απλά δεν μιλάμε για έξοδα κίνησης, αλλά για έξοδα "τήρησης λογαριασμού" ή "ακινησίας", όπως το ονομάζουν οι τράπεζες.GrRhino έγραψε: Αυτό που συζητάμε είναι παράνομο με βάση το 3α της ανωτέρω υπουργικής απόφασης.
Ναι, παίζουν με τις λέξεις, αλλά αυτό χρησιμοποιούν σαν επιχείρημα. "Δε σε χρεώνουμε επειδή έχεις μικρό υπόλοιπο, σε χρεώνουμε επειδή δεν κινείς το λογαριασμό σου και μας δημιουργείς λειτουργικά έξοδα μη έχοντας επαρκές υπόλοιπο".
Και δεν ξέρω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σου επεστράφησαν τα χρήματα, αλλά έχω δει αρκετές φορές τα διευθυντικά στελέχη να βάζουν το συγκεκριμένο ποσό από την τσέπη τους, για να φύγεις από το κεφάλι τους. Φυσικά αυτό το κάνουν επειδή ελάχιστοι παραπονούνται, αν ήταν περισσότεροι ή για μεγαλύτερα ποσά, απλά θα σε παρέπεμπαν σε τρελή γραφειοκρατία για να πάρεις πίσω τα 3€ που πλήρωσες κερατιάτικα. ΑΝ σου τα επέστρεφαν τελικά...
Στη χώρα που ζούμε δυστυχώς δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν κάτι είναι νόμιμο ή όχι, αλλά αν εφαρμόζεται ο συγκεκριμένος νόμος.
Πάντως εμένα προσωπικά δε με κάλυψε η παραπάνω υπουργική απόφαση ούτε στις χρεώσεις για κατάθεση σε λογ/σμό τρίτου, ούτε στα εμβάσματα εντός ΕΕ, ούτε στην περίπτωση που αναφέρει ο Τίμος...
Eιδικά λοιπόν για την Εθνική Τράπεζα έχουν κριθεί ως καταχρηστικοί αρκετοί όροι:
Δες και το άρθρο 10 παρ. 20 του νόμου περί προστασίας του καταναλωτή:Κείμενο Απόφασης
ΑΡΙΘΜΟΣ 3499/2008
TO ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Τμήμα 13°
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στυλιανό Βουγιούκαλο, Πρόεδρο Εφετών, Μαρία Γκανιάτσου, Παναγιώτα Καρυστινού - Πανάρα - Εισηγήτρια, Εφέτες και από τη Γραμματέα Στυλιανή Τζανιδάκη.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 24 Ιανουαρίου 2008 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Α. ΤΗΣ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ (πιν. 41): Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Λαδά.
ΤΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ: Σωματείου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την επωνυμία «ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ», το οποίο εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Δημήτριο Σπυράκο και Ιάκωβο Βενιέρη.
Β. ΤΟΥ ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ (πιν. 68): Σωματείου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την επωνυμία «ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ», το οποίο εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Δημήτριο Σπυράκο και Ιάκωβο Βενιέρη.
ΤΗΣ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Λαδά.
Το ενάγον και ήδη εκκαλούν - εφεσίβλητο (Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την επωνυμία «ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»), με την από 11 Δεκεμβρίου 2006 αγωγή του προς το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που έχει κατατεθεί με αριθμό 2900/2006, ζήτησε να γίνουν δεκτά τα όσα αναφέρονται σ' αυτήν.
****************
Περαιτέρω, η εναγομένη σε σχετικό έντυπο της με τίτλο «ΟΡΟΙ ΒΑΣΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ» και στο κεφάλαιο III αυτού με τίτλο «ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΕΥΡΩ» αναφέρεται ότι γίνεται χρέωση σε ακίνητους λογαριασμούς καταθέσεων ως εξής: α) όταν ο λογαριασμός είναι ακίνητος για χρονικό διάστημα έως και 18 μηνών, ανέξοδα, β) για χρονικό διάστημα 19 έως 30 μηνών, 0,60 ευρώ ανά μήνα και γ) για χρονικό διάστημα 31 μηνών και άνω, 1 ευρώ ανά μήνα. Το ενάγον, κατά την προσβολή του όρου αυτού ως καταχρηστικού, παραθέτει στην αγωγή αυτούσιο το περιεχόμενο αυτού και συνεπώς δεν τίθεται θέμα αοριστίας της αγωγής ως προς το σημείο αυτό, όπως αβάσιμα υποστηρίζει και με τον σχετικό λόγο της έφεσης της η εναγομένη. Ο ΓΟΣ αυτός είναι καταχρηστικός, για το λόγο ότι δεν αναφέρεται καν ο λόγος, για τον οποίο επιβάλλεται η συγκεκριμένη χρέωση σχετικά με τους λογαριασμούς, οι οποίοι δεν κινούνται ούτε αιτιολογείται πώς προκύπτουν έξοδα της εναγομένης σχετικά με την τήρηση των λογαριασμών αυτών, τα οποία επιδιώκει να καλύψει με τη χρέωση αυτή. Επομένως, με τον όρο αυτό παραβιάζεται η αρχή της διαφάνειας, με βάση την οποία απαιτείται σαφήνεια ως προς την αιτία και ως προς το περιεχόμενο της παροχής, κατά τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 6 του Ν. 2251/1994. Και ναι μεν η εναγομένη επικαλείται ότι με την υπ' αρ. 234/11-12-2006 απόφαση της η Επιτροπή Τραπεζικών και Πιστωτικών Θεμάτων της Τράπεζας της Ελλάδος, όρισε ότι «Δεν εισπράττονται έξοδα αδράνειας σε λογαριασμούς καταθέσεων ταμιευτηρίου κατά το βαθμό που αυτά υπερβαίνουν τους τόκους και θίγουν το εκάστοτε υπόλοιπο του κεφαλαίου της κατάθεσης», πλην όμως, η εν λόγω διάδικος, κατά τη διατύπωση του ως άνω όρου, ουδεμία τέτοια διάκριση έχει συμπεριλάβει, με αποτέλεσμα την ασάφεια αυτής. Ενόψει αυτών, ο εν λόγω όρος είναι άκυρος και σαν τέτοιος ορθά κρίθηκε και από την εκκαλουμένη απόφαση και τα αντίθετα που υποστηρίζει με τον έκτο λόγο της έφεσης της η εναγομένη, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.
*************
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2008 και δημοσιεύθηκε στο ακροατήριο του σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, χωρίς να παρίστανται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι τους δικηγόροι, στις 19 Ιουνίου 2008.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Τέλος πάντων πολύ νομικό έγινε το θέμα...20. Συλλογικές αγωγές των περιπτώσεων α` και β` της παραγράφου 16 δικάζονται κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, στη συντομότερη δυνατή δικάσιμο. Το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την προσωρινή εκτέλεση της απόφασης.
Οι έννομες συνέπειες που προκύπτουν από την απόφαση αυτή ισχύουν
έναντι πάντων, και αν δεν ήταν διάδικοι.
Το δεδικασμένο απόφασης που δέχεται εν όλω ή εν μέρει αγωγή της περίπτωσης δ` της παραγράφου 16 ισχύει και υπέρ των ζημιωθέντων καταναλωτών, έστω και αν αυτοί δεν είχαν συμμετάσχει στη σχετική δίκη.
Εφόσον καταστεί αμετάκλητη η δικαστική απόφαση επί συλλογικής αγωγής της περίπτωσης δ` της παραγράφου 16, ο ζημιωθείς καταναλωτής μπορεί, με βάση την απόφαση αυτή, να γνωστοποιήσει εγγράφως στον προμηθευτή, κατά του οποίου εκδόθηκε η εν λόγω απόφαση, την απαίτηση του, αναφέροντας τα στοιχεία που την προσδιορίζουν. Μετά την άπρακτη παρέλευση τριάντα (30) ημερών από την έγγραφη γνωστοποίηση, ο καταναλωτής, εφόσον δεν ικανοποιηθεί, μπορεί να ζητήσει την
έκδοση διαταγής πληρωμής για την απαίτηση του από το δικαστήριο, εφόσον αυτή είναι εκκαθαρισμένη ή μπορεί ευχερώς να εκκαθαριστεί. Η απαίτηση αποδεικνύεται και με κάθε ιδιωτικό έγγραφο το οποίο, ως εκ του είδους ή της συνήθειας της συναλλαγής, χορηγείται ως απόδειξη στους καταναλωτές.
Απαιτήσεις καταναλωτών που απορρέουν από την παράνομη συμπεριφορά, πέραν αυτών που ορίζονται στις περιπτώσεις α` έως και δ` της παραγράφου 16, δεν θίγονται. Το δικαίωμα άσκησης ατομικής αγωγής των καταναλωτών δεν επηρεάζεται από την απόρριψη του αιτήματος αγωγής της ένωσης καταναλωτών κατά τα οριζόμενα στην παράγραφο 16.
Νά και συγκεντρωμένα:
Επίσης από εδώ:
961/2007 ΠΠΡ ΑΘ ( 449648)
και
711/2007 ΠΠΡ ΑΘ ( 449650)
όπως και αυτά:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=915420
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1006292
Θα κλείσω όμως επαναλαμβάνοντας το εξής (που είναι και το σημαντικότερο):
Επίσης από εδώ:
961/2007 ΠΠΡ ΑΘ ( 449648)
και
711/2007 ΠΠΡ ΑΘ ( 449650)
όπως και αυτά:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=915420
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1006292
Θα κλείσω όμως επαναλαμβάνοντας το εξής (που είναι και το σημαντικότερο):
Sugarmate έγραψε: Στη χώρα που ζούμε δυστυχώς δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν κάτι είναι νόμιμο ή όχι, αλλά αν εφαρμόζεται ο συγκεκριμένος νόμος.